Белліт аднаго жыцця. Максім Жбанкоў

Белліт аднаго жыцця. Максім Жбанкоў

538 Арт

Гэта не хіт-парад і не топ-ліст. Проста кнігі, дзякуючы якім культуролаг Максім Жбанкоў зразумеў сваю беларускасць і адбудаваў уласную сістэму каардынатаў існавання тут і цяпер. Парадак умоўны: больш ці менш галоўнага тут няма. Ёсць істотнае

Нашы першыя 500. Нашы лепшыя 50. Выбіраем разам!

Нашы першыя 500. Нашы лепшыя 50. Выбіраем разам!

1674 Арт

Роўна 500 год таму, 6 жніўня 1517 года, ураджэнец Полацка Францыск Скарына выдаў у Празе сваю першую кнігу – «Псалтыр». Гэтая падзея – не толькі пачатак гісторыі кнігадрукавання ва Ўсходняй Еўропе. Для нас сённяшніх – гэта пункт адліку нашай інтэлектуальнай традыцыі, да якой належаць многія формы мыслення – і літаратура, і філасофія, і нават права.

Прэмія Гедройца. Усе кнігі шорт-ліста-2016

Прэмія Гедройца. Усе кнігі шорт-ліста-2016

649 Арт

12 кастрычніка будзе абвешчаны сёлетні лаўрэат прэміі імя Ежы Гедройца — бадай, галоўнай сучаснай літаратурнай прэміі Беларусі. Мы прачыталі ўсе кнігі, якія ўвайшлі ў шорт-ліст прэміі, — і распавядзем, чаму раім прачытаць іх і вам.

Фемінізм як стакгольмскі сіндром. Наш новы Гулівер у краіне замкаў

Фемінізм як стакгольмскі сіндром. Наш новы Гулівер у краіне замкаў

917 Арт

http://journalby.com/news/autapartret-litaraturnay-fetyshystki-pryemnyya-ucyoki-tani-skarynkinay-785Выхаванец патрыярхальнай Беларусі і тыповы прадстаўнік свайго часу, народу і гендару, раптам здолеў паставіць сябе на месца ўзбунтаванай жанчыны, зразумець яе Праўду і Крыўду. Няхай у выніку гэта аказалася ўсяго толькі стакгольмскім сіндромам. Марыя Мартысевіч распавядае, чаму раман «Белая муха, забойца мужчын» – адзін з самых нецікавых твораў Альгерда Бахарэвча, і чаму раманіст насамрэч – адзін з найлепшых нашых паэтаў

Наш апошні Нобель

Наш апошні Нобель

2590 Арт

Нобелеўская прэмія для Святланы Алексіевіч: Стакгольм вачыма няўдаліц і развітанне з ілюзіямі. Чаго варта чакаць – і чаго чакаць больш ніколі не давядзецца. Не, вы не падумайце, калі ласка, што я зайздрошчу. Хаця чаго ўжо тут, зайздрошчу, вядома, – як і ўсе тыя сотні тысяч рознамоўных і разнамасных аўтараў, што спрабуюць у гэты момант складваць словы ў кнігі.

Страницы